"HULPVERLENERS VOOR HULPVERLENERS"

Er zijn interventies die in je achterhoofd blijven hangen, waar je misschien 's nachts over droomt, of die je tijdens de dag even door het hoofd flitsen. Bijvoorbeeld de bepaalde geur van een drenkeling, het gekrijs van een baby, de aanblik van een verminkt slachtoffer na een verkeersongeval of de verbrande persoon, die je uit een brandend huis haalt en waarvan je weet dat hij waarschijnlijk de volgende avond niet haalt. 

Door er helemaal niet over te praten wordt niets opgelost. Je kan pas afstand nemen van een schokkende gebeurtenis en de erbij horende emoties door stil te staan bij de gebeurtenis in kwestie en indien nodigde pijn of het verdriet rechtstreeks te confronteren door erover te praten. Door de emoties stukje bij beetje toe te laten kan je het gebeurde doorwerken. Je kan door gestructureerde nabespreking in groep vaak ook veel beter je juiste rol in een gebeurtenis beter grijpen en plaatsen voor jezelf.

De klachten van hulpverleners, na ingrijpende interventies, zullen zich hoofdzakelijk uiten door allerhande herbelevingen, het niet (meer) kunnen of willen terugdenken aan de gebeurtenis in kwestie en blijvende opwinding of verhoogde prikkelbaarheid. Alhoewel de meeste mensen een schokervaring op eigen kracht en/of met hulp van personen uit de naaste omgeving verwerken, lukt dit niet bij iedereen. Daar is aandacht voor nodig. Uit algemeen onderzoek is gebleken dat een aanzienlijk percentage van hulpverleners rondloopt of kampt met de zogenaamde post traumatische stress reacties. Zij hebben, meestal zonder het te weten, een vroegere klap niet voldoende doorgewerkt en reageren anders dan voorheen.

Collega's-lotgenoten kunnen voor elkaar veel betekenen als het gaat om het doorwerken van emotioneel-aangrijpende interventies!

http://www.fist.be/